\u2018Eigenlijk zijn we allemaal tijdreizigers,\u2019 verklaarde River, terwijl ze nog een slok bier nam.<\/p>\n\n\n\n
Julia schoot in de lach. \u2018Hoe bedoel je?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nou ja, we bewegen allemaal door de tijd.\u2019 River streek een pluk felblauw haar uit haar gezicht. Haar wangen gloeiden. Misschien moest ze het toch iets rustiger aan doen, anders zou ze er morgen spijt van krijgen. \u2018Maar we kunnen alleen vooruit, en niet terug,\u2019 zette ze haar betoog voort.<\/p>\n\n\n\n
Julia knikte langzaam. \u2018Elke seconde die voorbij gaat, komt niet meer terug.\u2019 Ze wees naar de eettafel waar alle speelstukken van Terraforming Mars door elkaar lagen. \u2018Anders had ik vast w\u00e9l kunnen winnen,\u2019 mopperde ze. Daarna volgde een giechel. \u2018Wat als we w\u00e9l terug in de tijd kunnen?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Zeg, ik ben niet gestoord.\u2019 River schudde haar hoofd. De kamer draaide een beetje. Even bestudeerde ze Julia\u2019s onnatuurlijke groene ogen. Het was \u00e9\u00e9n van de dingen die River zo mooi vond aan haar.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Maar\u2026 Nee, ik moet het eigenlijk niet zeggen.\u2019 Julia hikte.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Nu moet je het dus wel vertellen.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Ok\u00e9 dan.\u2019 Julia stond op, wankelde even, en leidde River naar haar slaapkamer. Op de bodem van haar kledingkast stond een grote houten kist. River keek hoofdschuddend toe hoe Julia een sleutel uit haar dressoir pakte en de kist naar zich toe trok.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Er zit toch geen lijk in, h\u00e8?\u2019 zei River.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Doe niet zo gek.\u2019 Julia sloeg het deksel open en tilde een zwarte bodysuit uit de kist. Het materiaal glom buitenaards in het licht van de schemerlamp.<\/p>\n\n\n\n
Een rilling liep over Rivers rug. Ze knielde naast Julia en liet haar hand over de stof gaan. Het voelde koud, soepel, maar wekte de indruk dat het zomaar een kogel zou kunnen tegenhouden. Even beeldde ze zich in hoe Julia\u2019s rondingen zouden uitkomen onder het materiaal.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wat is het?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018\u2018Het is een ruimtepak van grafiber,\u2019\u2019 zuchtte Julia. \u2018Uit de toekomst.\u2019<\/p>\n\n\n\n
River wenste dat ze haar bier van beneden had meegenomen. \u2018Grafiber,\u2019 giechelde ze.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Het is stof gemaakt van grafeen, een hele dunne laag koolstof.\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Hoe weet je dat het uit de toekomst is?\u2019<\/p>\n\n\n\n
\u2018Omdat dit materiaal nog niet bestaat,\u2019 zei Julia met zo\u2019n plechtig gezicht dat River haar bijna geloofde.<\/p>\n\n\n\n
\u2018Wat houd ik van je fantasie,\u2019 zei River, en ze drukte een kus op Julia\u2019s lippen.<\/p>\n\n\n
<\/p>\n
<\/p>\n\n\n
<\/p>\n\n\n
<\/p>\n
<\/p>\n\n\n<\/p>\n
Kennelijk was ze gisteren vergeten de radio uit te zetten, want het ding wauwelde nog: \u2018\u2026ruimtepakken. Deze nieuwe techniek maakt het mogelijk om vezels van grafeen te maken, genaamd grafiber. De volgende stap is om een stof te ontwikkelen die\u2026\u2019<\/p>\n
\n\n\n
<\/p>\n
<\/p>\n\n\n<\/p>\n
River drukte de radio uit. Kennelijk was de alcohol nog niet helemaal uitgewerkt. Ze keerde terug naar de slaapkamer en keek met een glimlach naar Julia, die nog sliep.<\/p>\n
\n\n\n
<\/p>\n
<\/p>\n\n\n<\/p>\n
Dit verhaal is geschreven voor de Flash Fiction Challenge van Papieren Zwaard en is daar ook voor het eerst gepubliceerd. Op hun website vind je ook een prachtige illustratie gemaakt bij @the_joan_of_art.<\/em><\/p>\n